Ο βασιλιάς της σκόνης

Εγώ ο μικρός, ο αμνός του θεού ξεχασμένος στο νότο, γεννημένος αλλού. Ξέρω πάντα η Τροία θα 'ναι μίλια μακριά κι η ωραία Ελένη θα 'ναι τώρα γριά. Βγαίνω στο δρόμο ορκισμένος να μπω στα παλάτια του ήλιου να μπορέσω να πω το τραγούδι του τράγου με φωνή φονική και να κλάψω μετά, να χαθώ στη σιωπή. Ο βασιλιάς της σκόνης... Θα περάσουν τα χρόνια, θα γυρίσει ο τροχός όλα θα 'ναι σαν πρώτα, όλα θα 'ναι αλλιώς. Θα σε ψάχνω στους δρόμους που γυρνούσες, μα εσύ θα 'χεις γίνει σκιά, θα' χουν όλα χαθεί. Ένα βράδυ θα φέγγει το φεγγάρι τρελό θ' απλωθεί η σκιά σου σ' ένα δρόμο στενό. Τα ταξίδια, οι φίλοι, οι αγκαλιές, τα φιλιά σ' ένα κόσμο θαμπό μακριά,μακριά. Ο βασιλιάς της σκόνης... Από του δράκου τη χρόνια, περάσαν χρόνια τώρα μπορεί να μην θυμάσαι τίποτα αλλά η ρόδα της ζωής γυρνά αιώνια και μόλις λιώσουνε τα χιόνια να 'ρθεις να με βρεις. Ο βασιλιάς της σκόνης...

I the little lamb of God Forgotten in the South, born elsewhere I know always that Troy will be miles away And Helen of Troy would be an old lady I get on the road sworn to enter The palaces of the Sun, to be able to say The song of the goat with killer voice And to cry afterwards to get lost in the silence The King of dust The years will go by and the wheel will turn everything will be like before all will be different I will be looking in the streets that you used to wander You would have become a shadow all would be lost One night the moon will be shining like crazy Your shadow will spread in a narrow street The journeys the friends hugs and kisses in a world far far away The King of dust From the year of the Dragon many years have passed You might not remember anything But the wheel of life will be turning eternally And as soon as the snow will melt you will come and find me

Τρένο φάντασμα

Πέρ' από το δρόμο που περνάν τα φορτηγά περιμένει ένα τρένο με το φάρο αναμμένο και σφυρίζει ένα τραγούδι από παλιά. Είχε ξεκινήσει όταν πρόλαβα να δω πώς στο πρώτο το βαγόνι είχε ακόμα το τιμόνι μα δεν είδα πουθενά τον οδηγό. Πάνω στο τρένο φάντασμα μέσ' τη νύχτα θα χαθώ, μέσ' την έρημο σ' ένα πάρτι μαγικό, πάνω απ' το γκρεμό τ' ουρανού θα περνώ τρένο φάντασμα με σβησμένο αριθμό. Μεσ' τη γαλαρία που 'ναι όλα σκοτεινά ξετυλίγεται ταινία η δικιά σου ιστορία που ποτέ δε θα παιχτεί στο σινεμά. Το τρένο στέλνει σήματα,σινιάλα του καπνού κι απαντούν οι Ινδιάνοι ότι όπου νά 'ναι φτάνει στο λιβάδι του Μεγάλου Μανιτού. Πάνω στο τρένο φάντασμα μέσ' τη νύχτα θα χαθώ, μέσ' την έρημο σ' ένα πάρτι μαγικό, πάνω απ' το γκρεμό τ' ουρανού θα περνώ τρένο φάντασμα με σβησμένο αριθμό.

Beyond the motorway where trucks are passing there's a train waiting with the headlight on and it's whistling a song from long ago. It had set off when i managed to see that the first wagon still had the wheel but the driver was nowhere to be seen. Aboard the ghost-train in the night i'll get lost in the desert in a magical party above the abyss of the sky i'll be passing ghost-train with a faded number. In the rear where it's all dark there's a film rolling your story that will never be played on the big screen. The train is sending signals smokey signs and the Indians answer that in a while it'll reach the valley of the Grand Manitou. Aboard the ghost-train in the night i'll get lost in the desert in a magical party above the abyss of the sky i'll be passing ghost-train with a faded number

Το καράβι

Αν συγχωρέσεις τον εαυτό σου, αν καταφέρεις ν' αγαπήσεις λένε αυτό το μαύρο φως αλλάζει χρώμα, νομίζω λένε κάτι ακόμα. Μοιάζουνε μαύρα τα νερά που ταξιδεύουμε όμως εμείς βλέπουμε χρώματα κι ακόμα πάνω στο Boundy λένε αντέχουμε. Στα μονοπάτια αυτά που χάραξες τα φίδια ζητάνε να συρθώ για να περάσω. Θα κατεβαίνω μέχρι να φτάσω, κάτω από τόνους πλαστικά σκουπίδια, εκεί που λάμπουν τα χαμένα δαχτυλίδια, στην αμμουδιά σου. Να μη ξεχάσω της μοναξιάς μου το γεράκι να γυμνάσω. Τα φίδια κρέμονται απ' το δέντρο σαν θηλιά μα αν τους ξεφύγω μπορεί να πιάσω το άλογο σου απ' το λαιμό και αγκαλιά να ταξιδεύουμε μέσα στη μέρα που χρόνια τώρα τρέχω να προφτάσω. Τί είν' η γαλήνη, τί είν' η γαλήνη; Αν συγχωρέσεις τον εαυτό σου λένε πως βλέπεις την απάντηση γραμμένη στη σελήνη.

If you forgive yourself they say if you manage to love, this black light changes color i think they say somthin more. The waters we sail seem black but we see colors and still we stand up on the Boundy. On those paths you've carved the snakes ask me to crawl so i can pass i'll be going down till i reach my destination under tons of plastic rubish where the lost rings glow on your sand, lest i forget to train the hawk of my loneliness snakes hanging from the tree like a noose but if escape them i might be able to catch your horse from the neck and embraced we could travel through the day that i've been runnning to catch for years. What's peace, what's peace if you forgive yourself they say you can look at the answer written on the moon